Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ,

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὑπ΄ ἀρ. 6-2-2013 καὶ ὑπ΄

ἀρ. 55/ 20-3-2015 ἡμετέρων ἐπιστολῶν πρὸς τὴν Ὑμετέραν Ἐξοχότητα, μὲ ἐθνικὴν θλῖψιν, ἐξ αἰτίας τῶν ἐξελίξεων γράφω Ὑμῖν τὰ κάτωθι:

Ἐξαπατᾶτε καὶ παραπλανᾶτε, -θέλω νὰ πιστεύω ὄχι ἠθελημένα -, τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἐμμένοντες εἰς τὴν ἀδιέξοδον πολιτικὴν τῶν προκατόχων Κυβερνήσεων, ἤτοι εἰς τὴν παραμονὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ κυρίως εἰς τὸ Εὐρὼ καὶ τὴν Εὐρωζώνην.

Ἡ πολιτικὴ αὕτη ὁδηγεῖ εἰς τὴν ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν καὶ τὸ ξεπούλημα τῆς Ἑλλάδος.

«Aὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν
κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος
ἢ τὸ φῶς, ἦν γὰρ αὐτῶν πονηρὰ τὰ ἔργα.»
(Ἰωάν. 3,10)

Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ,

Ἐξοχώτατοι κ. Βουλευταί,

Ἠγαπήσατε τὸ σκότος μᾶλλον ἢ τὸ φῶς, διότι τὰ ἔργα Σας εἶναι πονηρὰ καὶ καρπός των εἶναι καὶ ἡ ψήφισις τοῦ λεγομένου ἀντιρατσιστικοῦ νόμου, κατ΄ ἐμὲ κατ΄ ἐξοχὴν ρατσιστικοῦ.

Καίτοι δὲν εἶμαι εἰδήμων νομικός, διαπιστώνω εὐθὺς μὲ τὴν ἁπλῆ ἀνάγνωσίν του, ὅτι παραβιάζει τὰ ἄρθρα 3, 16 καὶ 21 τοῦ Συντάγματος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, δι΄ ὧν ἀναγνωρίζεται «Ἐπικρατοῦσα θρησκεία, ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κατοχυρώνεται ἀπαραβίαστον τὸ κείμενον τῆς Καινῆς Διαθήκης, οἱ Ὅροι καὶ Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων» (ἄρθρον 3), «ἡ ἀνάπτυξις ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων» (ἄρθρ. 16), «ἡ οἰκογένεια, ὡς θεμέλιον τῆς συντηρήσεως καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθὼς καὶ ὁ γάμος, ἡ μητρότητα καὶ ἡ παιδικὴ ἡλικία τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ κράτους». (ἄρθρ. 21)

Ὁ νόμος Σας, κύριοι Βουλευταί, εἶναι ξένος τοῦ διαχρονικοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἀπὸ πρὸ Χριστοῦ μέχρι σήμερον, τὸν ὁποῖον Πολιτισμόν δίδετε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι παντελῶς ἀγνοεῖτε, καὶ κατὰ συνέπειαν εἶσθε ἀνάξιοι νὰ διοικῆτε τοὺς Ἕλληνας.

Ἐξοχώτατε κ. Πρωθυπουργέ,

Ἡ μέριμνα τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων τῶν κρατῶν, πρὸ πάντων, πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐξασφάλισις τῆς ἑνότητος τῶν πολιτῶν τοῦ κράτους. Κατ΄ ἐξοχὴν τοῦτο ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν πνευματικήν, θρησκευτικὴν καὶ πολιτισμικὴν ὁμοιογένειαν, παραλλήλως μὲ τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην, τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν.

Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀνὰ τοὺς αἰῶνας καὶ ἐπὶ χιλιετίας, ἐσφυρηλάτησε τὴν ἑνότητα τοῦ κράτους μὲ τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, τὴν πολιτιστικὴν κληρονομίαν καὶ τὴν Ὀρθοδοξίαν κατ΄ ἐξοχὴν κατὰ τὴν βυζαντινὴν περίοδον, κατὰ τρόπον ὑποδειγματικόν.

Ὁ δημόσιος καὶ ἰδιωτικὸς βίος τῆς λεγομένης Βυζαντινῆς ἐποχῆς, διεποτίσθη μὲ τὴν σύζευξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ ὀρθοδόξου πνεύματος καὶ μαζὶ μὲ τὴν κληρονομίαν τῆς πρὸ Χριστοῦ κλασσικῆς ἀρχαιότητος, ἐχρησίμευσε, ὡς βάσις τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἀναγεννήσεως καὶ τοῦ σημερινοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.

Μόνιμος πολιτικὴ ἐπιδίωξις τῶν ἀειμνήστων Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων, παραλλήλως πρὸς τὴν διαφύλαξιν τῆς ὀρθοδοξίας, ἦτο καὶ ἡ σταδιακὴ ἀφομοίωσις καὶ ἐκχριστιάνισις τῆς Ρωμαϊκῆς οἰκουμένης, ὅλων τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς ὑπεροχῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἐδυσκολεύθησαν νὰ ἀφήσουν τὰς πλάνας τῶν θρησκειῶν.