«Ὁ Ἀλέξανδρος ἔφη πρὸς τὸν Δαρεῖον: «Οἱ Ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς Μακεδονίαν καὶ τὴν ἄλλην Ἑλλάδα, κακῶς ἐποίησαν ἡμᾶς, οὐδὲν προηδικημένοι˙ ἐγὼ δὲ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμὼν κατασταθεὶς καὶ τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας, διέβην εἰς τὴν Ἀσίαν…» (Ἀρριανός, ΙΙ, 14, 4)
«…τίνος καὶ πηλίκης δεῖ τιμῆς ἀξιοῦσθαι Μακεδόνας, οἵ τὸν πλείω τοῦ βίου χρόνον, οὐ παύονται, διαγωνιζόμενοι πρὸς τοὺς βαρβάρους ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀσφαλείας.» (Πολύβιος ΙΧ, 34, 1 ἕξ
Ἡ ὑπάρχουσα συνταγματικὴ σχέσις τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας, δὲν εἶναι ἐπιλογὴ μιᾶς κομματικῆς παρατάξεως ἢ ἑνὸς πολιτικοῦ ἡγέτου. Εἶναι ἀποτύπωσις καὶ ἔκφρασις, καταστάλαγμα αἰώνων καὶ χιλιετιῶν, τῆς διαχρονικῆς σχέσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμόν, καρπὸς τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἰδιαιτερότης τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, τὴν μοναδικότητα καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ ὁποίου, ὡς ἐξεφράσθη ἰδίως εἰς τὴν περίοδον τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, ἐθαύμασαν λαοὶ καὶ ἀπησχόλησε ἱστορικοὺς τῶν Ἐθνῶν, ὅσον οὐδεὶς ἄλλος πολιτισμὸς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας.
Ἐξοχώτατε κ. Πρόεδρε,
Ἐπειδὴ πολλάκις ἤκουσα τὴν ἄποψίν Σας,
ὅτι ἡ Εὐρώπη καὶ τὸ Εὐρὼ εἶναι μονόδρομος διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς Ἑλλάδος, λαμβάνω ἀφορμὴν νὰ Σᾶς γράψω τὴν παροῦσαν ἐπιστολήν, διὰ νὰ Σᾶς ἐκφράσω τὴν ῥιζικὴν διαφωνίαν μου, ἐν ὀνόματι αὐτῶν, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα των διὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους.
Πιστεύω ἀπολύτως, παρακολουθῶν ἐκ τῆς Ἐρήμου, τὰ ὅσα συνέβησαν μετὰ τὸ 1981, ἔτος ἐντάξεως τῆς Ἐλλάδος εἰς τὴν Ε.Ο.Κ, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐζημιώθη θανασίμως ἐκ τῆς ἐντάξεως.
