Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νὰ εἶναι γνῶσις τῆς Ἀληθείας, διὰ νὰ μεταβληθῇ ἡ γνῶσις εἰς βίωμα καὶ ζωήν.
Διὰ νὰ θελήσῃ ὁ ἄνθρωπος νὰ προσκυνήσῃ τὸν ποιητήν του, νὰ ἀποστῆ ἀπὸ τὰς πλάνας καὶ τὴν προσκύνησιν τῶν δαιμόνων, νὰ γνωρίσῃ τὸν Πατέρα του, τὸν Τριαδικὸν Θεόν.
(Ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν ἐφημερίδα “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” τὴν 9ην Σεπτεμβρίου 2016) Τοῦ Ἱερομονάχου Δαμασκηνοῦ, Ἱερόν Κελλίον Φιλαδέλφου Ἁγίου Ὄρους «Τὸ μὲν ἐπιτιμᾶν οὐ μέγα· ρᾷστον γὰρ καὶ τοῦ βουλομένου παντός· τὸ δὲ ἀντεισάγειν τὴν ἑαυτοῦ γνώμην ἀνδρὸς εὐσεβοῦς καὶ νοῦν ἔχοντος» (Γρηγ. Θεολ. ΕΠΕ, τ. 59, σ. 239). Εἰς τὸ ὑπ’ ἀρ. 2126 φ. τῆς 22ας […]
«Τῶν πονηρῶν καὶ κακοδόξων τὰ στόματα ἰοῦ γέμει
θανατηφόρου, οὗ μιγνυμένου τοῖς ῥήμασι τῆς ζωῆς
θανατηφόρα καὶ ταῦτα τοῖς ἀπερισκέπτως ἀκούουσι
γίνεται».
Γρηγόριος Παλαμᾶς
Μακαριώτατε καὶ σεπτὲ Πρόεδρε τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος καὶ σεπτοὶ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς οἱ συγκροτοῦντες τὴν Ἱεραρχίαν τῆς καθ΄ Ἑλλάδα Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,
Κλίνας τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ἀσπάζομαι τὰς χαριτοβρύτους χεῖρας πάντων Ὑμῶν, δι΄ ὧν διαπορθμεύεται ἡ θεία χάρις εἰς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἥτις ἐστιν προέκτασις τῆς Ἐκκλησίας τῶν Οἰκουμενικῶν συνόδων τοῦ Βυζαντίου.
Κατὰ τὸν ἐν ἁγίοις Γρηγόριον Ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης τὸν Παλαμᾶν:
«τὰ ἐν ταῖς καρδίαις τῶν θεοφόρων Πατέρων νοήματα, πρόσφορος τροφὴ γίνεται ταῖς τῶν ἀκουόντων καὶ πειθομένων ψυχαῖς, τῶν δὲ πονηρῶν καὶ κακοδόξων τὰ στόματα ἰοῦ γέμει θανατηφόρου, καὶ ταῦτα τοῖς ἀπερισκέπτως ἀκούουσι θανατηφόρα γίνεται.
