Διὰ νὰ ἀξιολογήσῃ τις τὴν κατάστασιν τῶν Σκοπίων εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ Σχῖσμα τῆς ψευδομακεδονικῆς Ἐκκλησίας, πρέπει νὰ γνωρίζῃ τὴν ἱστορίαν τοῦ Σκοπιανοῦ ζητήματος, ἵνα μὴ ὁδηγήσῃ τὴν κοινὴν γνώμην εἰς ἐσφαλμένα συμπεράσματα.
Τὰ Σκόπια τελοῦν σὲ σχῖσμα μὲ ὅλας τὰς ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ ἔτος 1967, ὅτε ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας.
Ἐχρησιμοποίησαν τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Σχῖσμα διὰ νὰ θεμελιώσουν τὸ ψευδεπίγραφον Μακεδονικὸν Ἔθνος καὶ προσέκρουσαν εὐθέως πρὸς τὴν ἐν Κων/πόλει Σύνοδον τοῦ 1872 μ.Χ., ἥτις κατεδίκασεν τὸν ἐθνοφυλετισμόν, ὡς βάσιν δημιουργίας αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας καὶ κράτους.
Ἐξεμεταλλεύθησαν τὴν ὀρθοδοξίαν, διὰ νὰ οἰκοδομήσουν τὴν ψευδομακεδονικὴν ἐθνότητα, ὡς δῆθεν ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων καὶ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου.
