Θέμα : α) Ν. 4.285/2014 (ἀντιρατσιστικός)
β) Ν. 4301 (περὶ θρησκευτικῶν κοινοτήτων)
10 Φεβρουαρίου 2015

 

Ἱερομόναχος Δαμασκηνὸς

Ἱερὸν Κελλίον τοῦ Φιλαδέλφου

Τ.Θ. 73

63086 Καρυαὶ

Ἅγιον Ὄρος Ἄθω

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 10.2.2015
Ἀριθμὸς πρωτ. 53
  1. Τῷ Μακαριωτάτῳ

Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀθηνῶν

καὶ πάσης Ἑλλάδος

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΩι

  1. Τῇ Σεπτῇ καὶ ἁγίᾳ Ἱεραρχίᾳ

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

 

Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς

τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ˙ πᾶς ὁ ὢν ἐκ

τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς.  Λέγει αὐτῷ ὁ

Πιλᾶτος· τί ἐστιν Ἀλήθεια; (Ἰωάνν. 18, 37-38)

 

Μακαριώτατε καὶ σεπτὲ Πρόεδρε τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, σεπτοὶ Ἅγιοι  Ἀρχιερεῖς, οἱ συγκροτοῦντες τὴν σεπτὴν Ἱεραρχίαν καὶ τῆς καθ΄ Ἑλλάδα Μιᾶς, Ἀγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας,

Κλίνας τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, ἀσπάζομαι τὰς χαριτοβρύτους χεῖρας πάντων Ὑμῶν, δι΄ ὧν διαπορθμεύεται ἡ θεία Χάρις τῆς Πεντηκοστῆς εἰς τὸ πλήρωμα τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας.

Ὁ Κύριος ἀνακρινόμενος ὑπὸ τοῦ Πιλάτου καὶ ἐρωτώμενος ἐὰν εἶναι βασιλεὺς ἀπεκρίθη: «Ἡ Βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωάνν. 18,36) καὶ ἐν συνεχείᾳ εἶπε: «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ˙ πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς.  Λέγει αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος˙ τί ἐστιν Ἀλήθεια;»(Ἰωάνν. 18, 37-38)

Ὁ Πιλᾶτος παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἐνδιεφέρθη νὰ μάθῃ «τί ἐστιν Ἀλήθεια;» δὲν ἀντελήφθη, ὅτι εἶχε ἐνώπιόν του τὴν Ἀλήθειαν, τὸν Θεάνθρωπον Χριστόν, διότι ἐστερεῖτο καθαρῶν αἰσθητηρίων τῆς ψυχῆς. Διὸ καὶ ἐσταύρωσε τὴν Ἀλήθειαν.

Ἡ θυσία τοῦ μόνου Ἀναμαρτήτου ἔσωσε τὸν κόσμον ἐκ τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.

Ἐλύτρωσε τὴν κτίσιν ἐκ τῆς δουλείας τῶν εἰδώλων καὶ παρέστησε ταύτην ἐλευθέραν εἰς τὸν Πατέρα Του, κατὰ τὸν Ὑμνωδόν.

Ὁ Ἀναστὰς Κύριος, ἐμφανίσας ἑαυτὸν τοῖς Ἀποστόλοις, ἀπέστειλεν αὐτοὺς εἰς τὰ πέρατα τῆς Γῆς, καὶ ἐκήρυξαν πανταχοῦ τὴν Ἀλήθειαν καὶ τὴν νίκην τοῦ θανάτου, σφραγίσαντες τὸ κήρυγμά των μὲ τὴν θυσίαν των.

Πιστοὶ μιμηταὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἦσαν οἱ μάρτυρες τῆς Ἀληθείας τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων, διὰ τῆς θυσίας τῶν ὁποίων  καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ ἐστερεώθη ἡ Ἐκκλησία εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης.

Ὁ θρίαμβος τοῦ χριστιανισμοῦ μὲ τὴν μεταστροφὴν τοῦ Μ. Κων/νου, μετέβαλε τὸ Ρωμαϊκὸν κράτος εἰς χριστιανικόν.

Ὁ Αὐτοκράτωρ πλέον ἀπὸ διώκτης, προεδρεύει ἢ συγκαλεῖ τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους, ὡς προστάτης τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς «Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».

Ἡ Αἵρεσις καὶ τὸ σχῖσμα τίθενται ἐκτὸς νόμου.

Τὸ κράτος δεικνύει εἰς τοὺς λαοὺς τῆς αὐτοκρατορίας τὴν Ἀλήθειαν, ἐν ἐλευθερίᾳ.

Ἡ νομοθεσία τοῦ Κράτους ἐκχριστιανίζεται. «Εἰς τὸ Βυζάντιον ὑπῆρχε πλήρης συμφωνία αὐτοκρατορικῶν νόμων κι ἐκκλησιαστικῶν κανόνων. Οἱ αὐτοκράτορες ὅμως δὲν ἦσαν ὑπεράνω τῶν δογμάτων οὔτε τῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς περίπτωσιν ἀσυμφωνίας, ὑπερίσχυον οἱ κανόνες». (Μάγεντορφ, Βυζαντινὴ Θεολογία, σελ. 184, ἐκδ. Ἴνδικτος)

Ἡ ἀντίληψις περὶ τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἡ ἀλήθεια περὶ κόσμου, περὶ ἀνθρώπου, περὶ τῆς Δημιουργίας, περὶ ζωῆς, περὶ θανάτου, περὶ ψυχῆς, περὶ τοῦ ἤθους, εἶναι χριστιανική.

Ὁ αὐτοκράτωρ τῆς οἰκουμένης ὑπογράφει: «ἐλέῳ Θεοῦ, πιστὸς Βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων».

Εἰς τὸν χριστιανισμὸν ἡ ἔννοια τῶν ὅρων «αὐτεξούσιον» καὶ «ἐλευθερία» ἔχουν διάφορον περιεχόμενον. «Αὐτεξούσιον» εἶναι ἡ δυνατότης ἐπιλογῆς τοῦ ἀγαθοῦ ἢ τοῦ κακοῦ, τοῦ Θεοῦ ἢ τῆς πλάνης τοῦ διαβόλου. «Ἐλευθερία» θεωρεῖται ἡ γνῶσις τῆς Ἀληθείας. «Γνώσεσθε τὴν Ἀλήθειαν καὶ ἡ Ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάνν. η΄, 32-33) «Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλος ἐστὶν τῆς ἁμαρτίας. Ἐὰν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλευθερώσει ὑμᾶς, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε». (Ἰωάνν. η΄ 34-37)

«Τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα» ἐναρμονίζονται μὲ τὰ «θεῖα δικαιώματα». Διακρίνονται ἀπὸ τὴν ὑποδούλωσιν εἰς τὰ «δικαιώματα τοῦ διαβόλου».

Ἑνοποιὸν στοιχεῖον τῆς νέας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, θεωρεῖται ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, δι΄ ὅλους τοὺς  λαοὺς τῆς Αὐτοκρατορίας.

Ταῦτα ἐν συντόμῳ ἴσχυσαν μέχρι τῶ 1453 μ.Χ. ἔτος τῆς πτώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

**

Μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ καθ΄ ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν ζοφερῶν αἰώνων τῆς Τουρκοκρατίας, παρὰ τὰς πιέσεις καὶ τοὺς διωγμοὺς τῶν κατακτητῶν, ἡ ἐθναρχοῦσα Ἐκκλησία ἐστηρίχθη εἰς τὰς ἰδίας ἀρχὰς καὶ ἀξίας, τὰς ὁποίας εἶχεν ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία εἰς τὴν περίοδον τοῦ Βυζαντίου καὶ ἔσωσε τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ τὸ Γένος.

Οἱ ἥρωες τῆς ἐλευθερίας τοῦ 1821, ἐμφορούμενοι ἀπὸ τὰς ἰδίας ἀξίας, ἠλευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα καὶ προέταξαν εἰς τὸ Σύνταγμα, «τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος», ὅπερ διατηρεῖται μέχρι σήμερον.

Τὸ νέον Ἑλληνικὸν κράτος ἐδομήθη κατὰ τὰ πρότυπα καὶ τὰς ἀξίας τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ.

Τὰ πράγματα ἐξετροχιάσθησαν μὲ τὴν ἔνταξιν τῆς χώρας τῶ 1981 μ.Χ. εἰς τὴν Εὐρώπην, τῆς ὁποίας ὁ πολιτισμὸς ἔχει μόνον ἐγκόσμιον χαρακτῆρα. Ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἔχει ἐπιπλέον ὡς ὑψίστην προτεραιότητα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου τὴν ὑπέρβασιν τοῦ θανάτου καὶ τὴν θέωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.

Οἱ πολιτικοί μας, χωρὶς δημοψήφισμα, περιέπλεξαν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ὅπερ εἶναι τὸ τραγικώτερον λάθος τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ, διότι ἡ στάσις τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Καρλομάγνου εἶναι ἀνθελληνική.

Ἡ οἰκονομικὴ κρίσις ἔδωκε τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Εὐρώπην νὰ πιέσῃ  τοὺς ἐνταῦθα Πολιτικοὺς – ἀνδρείκελά των, εἰς τὸ νὰ ἀσκήσουν οὐ μόνον Οἰκονομικὴν Πολιτικὴν ἐξυπηρετοῦσαν τὰ συμφέροντα των, ἀλλὰ καὶ νὰ μεταβάλλουν τὴν Ὀρθόδοξον νομοθεσίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, διὰ τῶν λεγομένων «Εὐρωπαϊκῶν ὁδηγιῶν».

Ἡ νέα τάξις πραγμάτων τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῶν σκοτεινῶν στοῶν τῆς Μασσωνίας ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξον χριστιανικὸν χαρακτῆρα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, διότι ὁ πολιτισμός του καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἐμποδίζουν τὴν παγκοσμιοποίησιν καὶ τὴν ὑπὸ τῶν Ἑβραίων προετοιμαζομένην ἔλευσιν τοῦ ἀντιχρίστου.

Οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ οἱ ἐνταῦθα ὁμόφρονές των, Πολιτικοί, θεολόγοι καί τινες δυστυχῶς Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ἀνεκάλυψαν τὰ τελευταῖα ἔτη τὸν ὅρον «σεβασμὸς εἰς τὴν ἑτερότητα», ἄγνωστον εἰς τὴν Βίβλον, τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς Πατέρας, ὡς ὅρον καὶ ὡς περιεχόμενον.

Σεβασμὸς εἰς τὴν «ἑτερότητα», σημαίνει σεβασμὸν εἰς τὴν πλάνην, οὐχὶ εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ΄ εἰς τὸν διάβολον.

Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ θεσμοθέτησις τοῦ κακοῦ καὶ τῆς πλάνης ὡς καὶ τῆς στερήσεως τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου διὰ τῶν νόμων α) ν. 4285/2014, τοῦ λεγομένου ἀντιρατσιστικοῦ, καὶ β) ν. 4301/2014 περὶ θρησκευτικῶν κοινοτήτων, τὸ περιεχόμενον τῶν ὁποίων εἶναι ξένον πρὸς τὸ διὰ τῶν αἰώνων πνεῦμα τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ Βυζαντινοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ.

Τοὺς ἐπαίσχυντους αὐτοὺς νόμους ἐψήφισε ἡ Κυβέρνησις Σαμαρᾶ-Βενιζέλου, δυστυχῶς μὲ τὴν συναίνεσιν τοῦ Μακαριωτάτου καὶ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου.

Διὰ μὲν τοῦ νόμου 4285/2014 καταργεῖται ἡ ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεως καὶ τοῦ λόγου, καταργεῖται ὁ εὐαγγελικὸς καινοδιαθηκικὸς τρόπος ζωῆς καὶ τὸ χριστιανικὸν ἦθος, καίτοι εἰσὶν κατωχυρωμένα διὰ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, ἡ ὀρθόδοξος Ἐκπαίδευσις τῶν Ἑλληνοπαίδων (ἄρθρ. 16) καὶ ἡ οἰκογένεια (ἄρθρο 21). Ἡ πλάνη τῶν θρησκειῶν δὲν δύναται νὰ στηλιτευθῇ ὑπὸ τοῦ θεολόγου ἐκπαιδευτικοῦ καὶ τοῦ ἱεροκήρυκος, χωρὶς κινδύνους δικαστικῶν περιπετειῶν, ὡς καὶ τὰ κτηνώδη πάθη τῆς σαρκὸς καὶ αἱ ποικῖλαι διαστροφαί των.

Διὰ δὲ τοῦ ν. 4301/2014  δίδεται διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὸ δίκαιον τοῦ Κράτους ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καὶ ἐντεῦθεν νομικὴ ὑπόστασις τῶν ποικίλων δαιμονικῶν θρησκευτικῶν πλανῶν, ὡς καὶ τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων, εἰς ὕβριν τῆς πολιτικῆς ἁπάντων τῶν Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων, ἀλλὰ καὶ τῶν πολιτικῶν τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους, μέχρι σήμερον. Εἰς τὸν νόμον παρεμβάλλονται θέματα ἄσχετα μὲ τὸν τίτλον τοῦ νόμου, ἀφορῶντα τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, διὰ λόγους εὐνοήτους.

Διὰ τοῦ εἰρημένου νόμου ὀλίγα ἄτομα, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα παραμένουν μυστικά, δύνανται νὰ ἱδρύουν θρησκείαν (ἀρ. 3 τοῦ νόμου), νὰ ἱδρύουν ἡσυχαστήρια, ραδιοφωνικοὺς σταθμοὺς καὶ εὐκτηρίους οἴκους.

Νομιμοποιεῖται ὀνομαστικῶς κάθε παρεκκλήσιον – ἰδιωτικὸς εὐκτήριος οἶκος τῶν ἀνὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν Ρωμαιοκαθολικῶν. (περὶ τὰ 235 τὸν ἀριθμόν)

Διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὸ ἑλληνικὸν δίκαιον ὁρίζεται νομικῶς ὡς «ἐκκλησία» ἕνωσις τριῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων (ἄρθρ. 12 τοῦ νόμου), καίτοι τὸ Ἑλληνικὸν Σύνταγμα τὸν ὅρον «Ἐκκλησία», δίδει ἀποκλειστικῶς, διὰ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, μόνον εἰς τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Εἰς τὸ ἄρθρον 16, ὑποβιβάζει εἰς θρησκευτικὴν κοινότητα τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, δηλαδὴ ἐξισώνει τὴν πλάνην μὲ τὴν Ἀλήθειαν, καίτοι ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ, τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος καὶ ὅσα περιλαμβάνει διὰ τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Εἰς τὸ ἄρθρον 41 τοῦ αὐτοῦ νόμου ἀπαγορεύει τὸν διορισμὸν ἐκπαιδευτικοῦ, ὅστις στηλιτεύει τὰς ποικῖλα σαρκικὰ πάθη καὶ διαστροφάς, διότι ἡ στηλίτευσις θεωρεῖται ἔγκλημα κατὰ τὴς ἐλευθερίας τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸν ἀντιρατσιστικὸν νόμον 4285/2014.

***

Ὅ,τι δὲν ἐπέτυχον αἱ Ἀντίχριστοι δυνάμεις ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους τῷ 1830 καὶ ἐντεῦθεν μέχρι σήμερον, χάριν εἰς τὴν σθεναρὰν ἀντίστασιν τῆς ἐν Ἑλλάδι Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τοῦ σεβασμοῦ τῆς Πολιτείας εἰς τὸν μακραίωνα Ἑλληνορθόδοξον Πολιτισμὸν τῶν Ἑλλήνων, ἐπέτυχον αὗται σήμερον.

Ἡ ὀρθοδοξία νομικῶς πλέον ἐξισοῦται, μὲ τὰς αἱρέσεις καὶ τὰς ψευδοθρησκείας.

Ἀσφαλῶς εἰς τὸν παρόντα νόμον συνέβαλον καὶ οἱ σύμβουλοι τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Καλατζῆς καὶ Γιαγκάζογλου, ὡς συνέχεια τῆς μεταλλάξεως τῆς ὀρθοδόξου ἀγωγῆς τῶν ἑλληνοπαίδων εἰς θρησκειολογίαν καὶ τῆς ἐξισώσεως τῶν θρησκειῶν.

Τὸ τραγικὸν εἶναι ὅτι ὁ Μακαριώτατος ἐνώπιον τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας τοῦ Ὀκτωβρίου 2014, παρουσιάζει τοὺς νόμους τούτους ὡς καρπὸν συνεργασίας τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Κυβέρνησιν.

Προκαλεῖ θλῖψιν τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἱερὸν σῶμα τῶν ἁγίων ἱεραρχῶν ἀκούει τοὺς ἐπαίνους διὰ τοὺς νόμους τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ δὲν ἐκφράζεται οὐδεμία ἀντίδρασις τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας, ὡς διαφαίνεται ἐκ τῶν δημοσιεύσεων. (περιοδ. Ἐκκλησία 2014-Ὀκτ., σελ. 615-619) (Δημόσιοι ἀντιδράσεις ἁγίων Ἱεραρχῶν εἰς τοὺς ὡς ἄνω νόμους ἐξεφράσθησαν ὑπὸ ὀλίγων Ἱεραρχῶν καὶ εἶναι πρὸς τιμήν των).

Μακαριώτατε, θεσμοθετεῖται ἡ πλάνη καὶ ὁ φαῦλος βίος καὶ ἐπαινεῖτε Ὑμεῖς;

Προσέτι ἐμμέσως, πλὴν σαφῶς, συνιστᾶτε εἰς τοὺς ἁγίους Ἱεράρχας νὰ στηρίζουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ  τὴν Πολιτκήν της, ἄλλως δὲν θὰ ἐξέλθωμεν ἐκ τῆς κρίσεως. Ἐνδεχομένη ἄλλη γνώμη ἁγίων Ἱεραρχῶν θεωρεῖται ὑφ΄ Ὑμῶν ὡς διχασμός. Ὁ ν. 4301 θεωρεῖται ἀναβάθμισις τοῦ κύρους τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

Ὁ νόμος 4301/2014, Μακαριώτατε, ἀνεβάθμισε τὸ κῦρος τῆς Ἑλλάδος εἰς τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἡγέτας τοῦ κόσμου, ὑπεβάθμισε ὅμως τὸ κῦρος τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν Τριαδικὸν μόνον Ἀληθινὸν Θεόν, διότι πλέον ἡ Ἑλλὰς δὲν ὁμολογεῖ ὡς κράτος τὸν Χριστὸν ὡς τὴν ἀποκλειστικὴν ὁδὸν θεογνωσίας οὐδὲ τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ὡς τὴν μόνην ἀληθῆ.

Μακαριώτατε,

Σεπτοὶ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Φρονῶ ταπεινῶς, ὅτι ἡ λανθασμένη ἀνθελληνικὴ καὶ ἀντιλαϊκὴ πολιτικὴ τῆς ἀπελθούσης Κυβερνήσεως, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰ συμφέροντα τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ εὐρώ, τῶν τραπεζῶν καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ὡς καὶ ἡ Ὑμετέρα λανθασμένη συμφωνία τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας εἰς τὴν πολιτικὴν ταύτην, (ἐκτὸς ἐλαχίστων διαφωνησάντων ἁγίων Ἀρχιερέων) – ἡ ὁποία παραλλήλως πρὸς τὴν οἰκονομίαν τοῦ κράτους, ἠλλοίωσε τὸν ὀρθόδοξον χαρακτῆρα τῆς Ἑλλάδος εἰς τοὺς θεσμοὺς καὶ τὴν νομοθεσίαν – ἔφερε εἰς τὴν ἐξουσίαν τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἐμφορεῖται ἀπὸ ἀθεϊστικὴν ἰδεολογίαν.

Ἤδη ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰν τῆς νέας Κυβερνήσεως εἰς τὴν ὁρκωμοσίαν καὶ ἀπὸ τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας εἰς τὴν Βουλήν, διαφαίνεται ὅτι αὕτη προτίθεται ἐν καιρῷ, νὰ διαταράξῃ τὰς ἀπὸ αἰώνων σχέσεις συναλληλίας καὶ συμφωνίας μεταξὺ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας. Τοῦτο δὲ πιθανὸν θὰ πράξῃ, ἐὰν ἐπιτύχῃ  εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα καὶ στερεωθῇ εἰς τὴν ἐξουσίαν. Μὲ τὴν ἀσκουμένην οἰκονομικὴν πολιτικήν της ἔχει ἀναπτερώσει τὸ φρόνημα τῶν Ἑλλήνων καὶ εἰς τὰς σχέσεις μὲ τὴν Εὐρώπην ἔχει ἀποκαταστήσει τὴν ἐθνικὴν κυριαρχίαν, τὴν ὁποίαν οἱ πρὸ αὐτῶν εἶχον δεσμεύσει.

Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ τὴν διατάραξιν τῶν σχέσεων αὐτῶν. Ὡσαύτως εὔχομαι ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιληφθῇ τοὺς κινδύνους οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν τὸ Ἔθνος, ἐὰν ἀποκοπῇ ἀπὸ τὰς Ἑλληνορθοδόξους πολιτιστικὰς ἀξίας του. Ὁμοίως εὔχομαι ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία νὰ ἀντισταθῇ εἰς μίαν ἐνδεχομένην διατάραξιν τῶν σχέσεων αὐτῶν.

Ἐπὶ δὲ τούτοις ἐξαιτοῦμαι τὰς Ὑμετέρας εὐχὰς καὶ εὐλογίας, βαθυσεβάστως ἀσπαζόμενος τὰς Ὑμετέρας χαριτοβρύτους δεξιάς.

 

Ἱερομόναχος Δαμασκηνός

ἐν τῷ κελλίῳ τοῦ Φιλαδέλφου ἐν τῷ Ἁγιωνύμῳ ὄρει τοῦ Ἄθω

Κατηγορίες ΕΚΚΛΗΣΙΑ